Fenerbahçe’nin Monaco’yu devirip Avrupa Şampiyonu olduğu akşam, Ekip Kaptanı Melih Mahmutoğlu’nu izledim. O denli hoş bir jest yaptı ki, kupayı kaldırma onurunu bütün maç forma giyen grup arkadaşı ve kendisinden sonraki kaptan Guduriç’e verdi. Sportmenliğin, özverinin, ete kemiğe büründüğü andı o an benim için. İçimden, “Bravo Kaptan” diye haykırdım. Kaptan olarak asla unutulmayacak tarihe geçecek o anda, o özveriyi göstermek her atletin harcı değildi. Ben yapabilir miydim bilmiyorum lakin Melih Mahmutoğlu yaptı.
Kupa merasiminin çabucak gerisinden kameralar Melih Mahmutoğlu’na döndü. yürekten alkışladığım Kaptan bu kere kelamlarıyla yüreğimi burktu.
Biz yanak okşatmadan da şampiyon olabiliyoruz. “Yapma kaptan o hoşluğuna bu kelamlar hiç yakışmadı” dedim içimden. “10 dakika evvel yaşattığın tüm hoşlukları 5 söz ile geri aldın.”
Profesyonel atletlerin kulüplerine değil, mesleklerine yürekten bağlı olması gerektiğine inanırım. Bu ülkede imza attığı kulübün çocukluktan bu yana taraftarı olduğunu söyleyen çok atlet gördük. Pek birçok da palavra çıktı. Profesyonel sportmen emek satar. Emeğini sunduğu sürece de kulübüne bağlıdır. Emeği ile sözcüsüdür kulübünün. Sözleri ile değil.
Bunları düşünüp Melih Mahmutoğlu’nu eleştirecektim ki, aklıma İcardi geldi. Ali Koç forması giyerek aklınca bu ülkenin en büyük spor kulüplerinden birinin başkanı ile dalga geçti, geçmeye de devam etti. Ne yazık ki, kulübünden de hiç bir ikaz almadı. Bilakis desteklendi, beğenilen görüldü. Bu durumda nasıl eleştirebilirdim Mahmutoğlu’nu. “Fenerbahçeli bir oyuncu, rakip kulüp liderine hürmet, saygısızlık yapmaz” diyebilir miydim. Dersem de bu adil olur muydu? İcardi’ye tek bir kelam ettim mi ki, Melih’e kelam söyleme hakkım olsun.
Onun için vazgeçtim Kaptan’ı eleştirmekten. Kelamım atletlere değil. Liderlere.. Öncelikle Sayın başkan Dursun Özbek’e. Bu akımı bir Galatasaraylı futbolcu başlatmışsa, “Dur” diyecek de sizsiniz sevgili lider. Ve bu mevzuda birinci adımı siz atmalısınız. Lütfen o formayı İcardi’nin üzerinden çıkarın. Çıkarın ki, bundan bu türlü hiçbir atlet, bir lidere kelam söyleme, onu aşağılama cüretini ve cüretini kendinde bulamasın.
Fenerbahçe ve Galatasaray bu ülkenin iki güzide kulübü. Saygıyı ve sevgiyi hak ediyorlar. Hürmet ve sevginin en şanlı makamı da başkanlıktır. Sayın Ali Koç ve Sayın Dursun Özbek o makamın saygınlığını korumak sizin sorumluluğunuz.
ALi KOÇ’UN MUVAFFAKİYETE TÜM CAMiAYI ORTAK ETMESi GEREKiRDi
Fenerbahçe, Avrupa’nın en büyüğü olmuş. Oyuncular saha içinde, taraftar sokakta sevinç çığlıkları atıyor. Tam o anda Lider Ali Koç demeci düştü önüme: · Fenerbahçe’nin şampiyon olmasını isteyen Fenerbahçelilere armağan etmek istiyorum. Haksızlık etmek istemiyorum, kulübün futboldaki başarısızlığı en çok onu üzdü. Bu kelamlar o kederin dışa vurumu, öfkenin haksızlığa uğruyorum, altımı kazıyorlar, hissini sözlere dökülmüş hali. Lakin Sayın Başkan, liderlik tam da bu anda tüm acıları içine atıp, herkesi kucaklamakla başlıyor. Sizin, “kan kussanız da kızılcık şerbeti içiyorum” demeniz gerekirdi. O muvaffakiyete tüm camiayı ortak etmek varken, ayrımcı bir lisan kullanmak o başarılı gecenin kusuruydu.
YA AYKUT KOCAMAN YA DA VOLKAN DEMİREL
Fenerbahçeliler, Mourinho’dan rahatsız. Bırakın Fenerbahçelileri, bir futbolsever olarak, onun futbol kamuoyuna duymadığı hürmetten, oynattığı futboldan, daima şikayet eden tutumundan ben de rahatsızım. Bu benim ferdî sorunum. Fakat Fenerbahçe’nin hayati sorunu. Fenerbahçe idaresi yeni dönem için Portekizli devam edecekse; “Hem onu hem de kendilerini değiştirmek zorundalar.” Fenerbahçe’nin mazeret üreten değil, tahlil getiren Mourinho’ya gereksinimi var. Tahlil üreten yanını hiç göremedik. Gruba, kulübe aidiyet duygusu ise sıfır. Bu Mourinho devam edecekse, imzaya gerek yok, seneye zati idare de masraf. Hiçbir yazımda yalnızca tenkit getirmekle yetinmedim. Mourinho değişmez, değişmeyecek de. O vakit benim teklifim net: Ya Aykut Kocaman ya da Volkan Demirel. Bu iki teknik adam da, kazandığında da kaybettiğinde de Fenerbahçe için (Tıpkı Nikola Melli.)
