Zeynep Özyılmazel’den vaktin ötesinden gelen bir Neco müziği: ‘Seni Bana Katsam’

Öncelikle iyi olsun, ruhumuza umut serpen bir müziğin hissini tekrar canlandırdınız bizde… Neco üzere bir ustadan dinlemiştik yapıtı, içinizde bir tedirginlik oldu mu hazırlamaya karar verdiğinizde ‘ya tıpkı etkiyi göstermezsem’ diye? Hayranlarınızdan nasıl geri dönüşler aldınız, içinize sinen bir proje oldu mu?

Çok teşekkür ederim. Müziğin hazırlıkları son derece rahat ve kolay oldu diyebilirim. Fakat müziğin yayınlanmasından 1 gün evvel küçük bir panik atak yaşadığımı itiraf etmeliyim! Zira müzik hem dünyaca bilinen bir klasik hem de babam olmasından evvel, Neco üzere Türkiye’nin en yeterli seslerinden birinin seslendirdiği bir müzik. İşin ciddiyetinin biraz geç farkına vardım galiba. Lakin bence o denli olması da düzgün oldu. Her şey çok hoş aktı ve gelen yansılar de harika! O kadar hoş, o kadar beni duygulandıran iletiler alıyorum ki…

Retro esintiler ve nostaljik müzikler günümüzde tekrar hayat bulmaya başladı. Sizce eskiye hasret mi duyuyoruz, sizin bu şarkıyı seçmenizdeki en değerli etken neydi? Sevgili Neco’nun hayatınızdaki yeri olabilir mi nedeni…

Benim hayli geniş bir repertuarım var. Repertuarımda 5 farklı lisanda müzikler var ve hiçbiri yakın tarihe ilişkin değil. Eski müziklerin melodileri, öyküleri, hissettirdiği hisler benim kalbime daha yakın. Ben kendimi bir öykü anlatıcısı olarak görüyorum. Yazdığım yazılarla, çektiğim fotoğraflarla, söylediğim müziklerle daima bir öykü anlatıyorum izleyene. Ve eski müziklerin kıssaları daha derin. Ve o müziklere gençlerin de eşlik ettiğine şahit oluyorum. Tahminen de o hisleri tekrar hissetmeye muhtaçlığımız vardır kim bilir…

Ben birinci sahneye çıkmaya başladığımda, babasına hayran olarak büyümüş bir kız çocuğu olarak kesinlikle onun bir müziğinin repertuarımda bulunmasını istemiştim ve Seni Bana Katsam’ı seçmiştim. Yani ben bu şarkıyı zati 13 yıldır, neredeyse her sahneye çıktığımda söylüyorum. Çok da seviliyor ve istek alıyor. 11 sene evvel de Fikret Şeneş vefat etmeden, Türkçe sözleri için yayınlama hakkını almıştım. Geçtiğimiz Aralık ayında arkadaşım Moshe Aelyon ile apayrı bir proje konuşurken, Moshe’nin tesadüfen bu şarkıyı dinleyip, aslında yapmak istediğimi ve sahnede söylediğimi bilmeden “Bu şarkıyı kaydetmelisin!” diye ileti atmasıyla başladı süreç. Onun müzik yapımı yapma hayali benim bu şarkıyı bir gün kaydetme hayalimle buluşmuş oldu. Cihan Karakul da düzenlemesini yaptı ve Gnl etiketiyle müzik yayınlandı.

Her şeyin bir vakti var hakikaten. 29 yaşında genç bir erkek olarak babamın söylediği bu şarkıyı, benim 47 yaşında bir bayan olarak, değişik hislerle yorumlamam gerekiyormuş.

Şarkıda romantik esintiler var, romantik misiniz toplumsal hayatınızda, arkadaşlıklarınızda?

Aslında müzik birinci dinleyişte sevgiliye söyleniyor üzere düşünüyor insan ancak benim için apayrı bir kıssaya dönüştü kayıt sırasında… Anlatayım…

Şarkının hazırlıkları sırasında hayatım apayrı bir istikamete gerçek gidiyordu. Değişik hayallerim, planlarım vardı gelecek günlerle ilgili. Açıkçası stüdyoda bu şarkıyı okurken de bu hayallerimi düşüneceğimi, müziğe duyguyu bu formda vereceğimi düşünüyordum. Lakin hiç de o denli olmadı. Kayıt gününden bir gün evvel, hayatıma planladığım üzere devam etmek istemediğimi fark ettim. Birtakım şeyler içime sinmiyordu. Bu formda ilerlemem yanlışsız olmayacaktı…

Dolayısıyla kayıt için stüdyoya gittiğimde müziğe hissini nasıl vereceğimle ilgili hiçbir fikrim yoktu. Birkaç başarısız denemeden sonra, nasıl oldu bilmiyorum, çocukluğumu, küçük Zeynep’i düşünmeye başladım ve onun vaktinde duymaya çok ihtiyacı olan sözleri ona söylerken, onu kucaklarken buldum kendimi:

“Ve sen, hayatını boyarsın pembeye

Şansını döndürürsün tersine

İstesen çevirirsin güneşi kendine!

Seni bana katsam, biraz karıştırsam

İkimizden bir çift yaratırsam

Güzelliklerle aşk, mutluluklarla dost

Acıya, arbedelere paydos”

Hem de bunu babamın müziğini, ondan çok farklı bir usulde, Zeynep üzere söylerken yapıyor olmanın başka bir manası var. Benim için hakikaten kıymet biçilmez bir tecrübeydi.

Ayrıca bu şarkıyı çok sevdiğiniz bir dostunuza söylediğinizi de düşünebilirsiniz. Bence kutuplaşmanın bu kadar arttığı bir dönemde, bir olmayı da hatırlattığı için ayrıyeten kıymetli.

Yani sorunuza gelirsek, romantik miyim bilmiyorum, ancak hayatın, yaşadıklarımın, yaptıklarımın, seçimlerimin manalarının peşinde koştuğumu söyleyebilirim…

Müzisyen, muharrir, fotoğrafçı ve seslendirme sanatkarı… Çok istikametli bir sanat geçmişiniz ve öykünüz var. Biraz kendinizden bahseder misiniz sevenlerinize? Zeynep Özyılmazel neden ve nasıl müziği seçti mesela…

Müziğe kendimi bildim bileli çok meraklıydım. Aslında sahnede olmaya demek daha gerçek. Kendimi de daima babamın yanında sahnede hayal ederdim. Ben sahnede olmayı, sahneyi görsel olarak kurgulamayı, performans sırasında seyirciyle irtibat kurmayı, onların ruh hallerini değiştirebildiğimi görmeyi çok seviyorum ve müziği bunun için bir araç olarak kullanıyorum.

Ancak ben ne kadar istekli olsam da, ailem bu isteğime karşı çıktı ve ben de farklı işler yaptım yıllar içinde. Bu ortada evlendim de. Evliliğimin yolunda gitmediğini fark ettiğimde ve hayatımı baştan kurmam gereken an geldiğinde, “Peki ben ne istiyordum, benim hayalim neydi?” sorusunu sordum ve yanıt muhakkaktı. Önce şan dersi almaya başladım. Hayat aslında sizden birinci adımı atmanızı bekliyor birden fazla vakit. Sonra da yavaş yavaş sahneler başladı.

Bu ortada Grafik Tasarım mezunuyum ve fotoğrafçılığım da oradan geliyor. Sahneye çıkmaya başlamadan önce yemek fotoğrafçılığı yapıyordum. Artık profesyonel olarak yapmasam da Instagram hesabımda fotoğraf serilerim var. Bunlardan en çok sevileni ve takip edileni pandemi sırasında saat 11.00 civarı küçük balkonumda çekmeye başladığım #onbirkahvesi serisi. 1000 fotoğrafa yaklaşıyor. Hayatın bu karmaşası içinde biraz durmamızı, kendimize en azından 1 kahve içimlik vakit ayırmamızı, küçük bir nefes almamızı hatırlatıyor bu fotoğraflar.

Pandemi sırasında çıktığım bir öbür seyahat da müelliflik. Sahneye çıkamayınca, kendi öykümü, yaşadığım içsel seyahatimi günlük biçiminde yazmaya başladım. Bu kadar uygun reaksiyon alacağımı hesaplamamıştım açıkçası. Daha sonra bu yazıları #onbirkahvesi fotoğraflarıyla birleştirerek bir kitap yaptım. “Beklenmeyen(e) Yazılar”. Ve yazılarıma hala Instagram hesabımda devam ediyorum. ( @zozyilmazel )

Seslendirme esasen yıllardır devam ediyordu lakin son yıllarda bir de sunuculuğu ekledim mesleklerim ortasına. Bu yolun şimdi başındayım fakat çok keyifle yapıyorum.

Benim için değerli olan bana kendimi düzgün hissettiren, vakit mefhumunu unutturan, keyif aldığım işler yapmak. Ve en kıymetlisi de bana yeterli gelen bir şeyi yaparken bir diğerine uygun gelebilmek. Bunu yakaladığım anlarda fevkalade bir tatmin duygusu hissediyorum.